Milo Meskens schrijft zoals hij voelt: zonder omwegen en recht uit het hart. Met 'All The Things I Couldn't Tell My Therapist' opende de Gentse singer-songwriter een nieuw hoofdstuk. Een plaat die begint in het donker, maar eindigt in het volle licht. Twaalf nummers over vallen, blijven liggen, en toch weer opstaan: laag na laag opgebouwd in de studio boven zijn garage.

Na een zware mentale klap vond Meskens woorden waar hij ze het minst zocht: in muziek. Wat begon als songs voor zijn psycholoog groeide uit tot een dagboek op melodie. Rauw, eerlijk en soms confronterend, maar altijd met een sprankeltje hoop dat door de barsten kruipt. Van fragiele akoestiek tot scherpe gitaarriffs: Meskens schakelt moeiteloos tussen kwetsbaarheid en kracht.

Zijn derde album verscheen op World Mental Health Day, een bewuste keuze. Want praten helpt, en muziek soms nog meer. Met invloeden die van Nirvana tot John Mayer waaien, maar vooral met zijn eigen stem op kop, toont Meskens waar hij vandaag staat: niet meer in de schaduw, maar midden in het herstel.

Lander Severins is zijn broer verloren. Allez, niet echt… maar wel een beetje, of toch voor efkes. Of ja, niet zo maar efkes. Best lang eigenlijk.

Enfin: Lander was best lang efkes zijn broer verloren.

Terwijl Myrthe, van Grof Geschud, baby's knuffelt, heeft Lander nog een verhaal alleen te vertellen. Allez ja, alleen… 't is te zeggen… Adriaan, die broer waarvan sprake, is er toch ook wel bij. Twee theaterbroers die eindelijk, na een woelige periode, het podium broederlijk delen.

In de tragikomische cabaretvoorstelling BROER wil Lander praten over alles wat een grote en een kleine broer verbindt en uit elkaar kan drijven. Over richting zoeken wanneer je voorbeeld wegvalt, en je plots solo moet gaan. Of ja… dus niet écht solo, maar toch wel efkes een beetje solo. 

To be announced.